In de Bijbel vergelijken ze het lichaam nog weleens met een jas. Daarmee is niets slechts bedoeld. God ziet mensen kennelijk graag met kleren aan en schept ze met handen, voeten, haren, ogen en huid. Maar wat doe je als mens met die jas? Jozef krijgt een mooie jas van zijn vader, maar als hij ermee rondloopt, wordt die jas hem afgerukt. Later verliest hij nog eens zijn jas, bij de vrouw van Potifar. Zo kun je dat zelf ook weleens meemaken. Je moet een paar jassen uitdoen om meer mens te worden.

Meestal doe je dat niet uit vrije wil. Je bent zuinig op je lichaam, je spaart het liefst je leven, je verzorgt jezelf en maakt je lichaam sterk. Ziekte of geweld van anderen kunnen gevaarlijk zijn. Ja, dat is zo. En toch kun je je ook zo om jezelf en je lichaam bekommeren dat je je als het ware achter een muur verstopt. Achter een muur naar de andere mensen en achter een gordijn voor God.

Als Jezus mens wordt, en dus zo’n jas aan trekt, let Hij erop dat zijn lichaam geen muur en geen gordijn wordt. Hij merkt wel dat er in ons vlees iets zit dat ons schuw maakt en op onszelf. In ons lichaam wonen, zegt Paulus, is uitwonen van God. Maar je kunt in het vlees zijn en toch met God en de mensen samenwonen. Wij zouden er uit onszelf niet opkomen. Jezus wel. Zijn gedachte is eenvoudig. Mijn lichaam, mijn jas, is er om mij te beschermen. Alleen: ik ben niet ik.